Graag stel ik mij aan jullie voor. Mijn naam is Henk. Inmiddels alweer 37. Trotse papa van Milan.
Ik draag een prothese, soms een pleister. En dit heeft een reden. Tot 2 keer toe sloeg kanker toe bij mij en verwoeste bijna mijn leven. Bij de 2e keer zelfs 5 procent kans op overleven.

Mijn verhaal begon eigenlijk vrij onschuldig. Ik liep altijd hard en was sportief, totdat ik in 2017 een verstopte neus kreeg. Verschillende kuren hielpen niet en uiteindelijk werd ik doorgestuurd naar de KNO-arts. Hij dacht dat het waarschijnlijk vanzelf wel over zou gaan. Ik stond al bijna buiten toen ik me ineens bedacht dat ik ook twee bultjes in mijn nek had. Ik liep terug en vanaf dat moment kwam ik in een enorme achtbaan terecht. Op 8 maart 2018 kreeg ik te horen dat ik een tumor in mijn bijholte had met uitzaaiingen naar mijn lymfeklieren. Behandeling was mogelijk, maar het zou zwaar worden: een operatie van ongeveer veertien uur, 33 bestralingen en 6 keer chemotherapie. Er was bovendien een kans dat ik mijn oog zou verliezen.

Toen ik na de operatie wakker werd op de IC, konden ze mij gelukkig vertellen dat ze mijn oog hadden kunnen redden. Daarna volgde een zware revalidatie, met ondertussen de bestralingen en chemotherapie. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat de snijvlakken schoon waren. Goed nieuws. Toch bleef er bij mij een gevoel bestaan dat er iets niet klopte. Vanaf juli 2018 vroeg ik meerdere keren om een MRI, omdat ik het gevoel had dat de tumor terug was. Steeds werd gezegd dat het er goed uitzag. In januari 2019 kreeg ik na een CT-scan zelfs te horen dat ik schoon was. Kort daarna volgde nog een hersteloperatie. En toen ging het mis.

Eind januari werd ik geopereerd en toen ik wakker werd, bleek dat er eigenlijk niets was gebeurd. Die avond kwamen twee artsen bij mij langs met slecht nieuws: de tumor was terug. In het UMCG konden ze niets meer voor mij doen en ik was uitbehandeld. Gelukkig kreeg ik de mogelijkheid voor een second opinion en werd ik doorgestuurd naar het Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam. Daar hebben ze letterlijk mijn leven gered. Al snel werd duidelijk dat ik mijn oog zou verliezen. Er volgde opnieuw een enorme operatie en uiteindelijk zelfs drie operaties in vijf dagen. Ze moesten de tumor verwijderen, samen met een gedeelte van mijn wang en mijn oog. Ook mijn bovenkaak ging verloren. Een reconstructie met huid leek in eerste instantie te lukken, maar mijn lichaam stootte het af. Ik moest opnieuw geopereerd worden en uiteindelijk bleef er een grote open wond over.

Daarna veranderde mijn leven compleet. Ik was mijn oog kwijt, een gedeelte van mijn gezicht en mijn bovenkaak. Ik was afhankelijk van sondevoeding, kon niet meer praten en normaal drinken was ook niet meer mogelijk. Ik moest zelfs leren drinken met een medische spuit. Dat zijn dingen die je aan de buitenkant misschien niet ziet als je mij op straat tegenkomt. Je ziet een pleister, maar achter die pleister zit een heel verhaal. Ik kreeg uiteindelijk een prothese, maar die was te zwaar. Ik wilde niet alleen overleven, ik wilde weer leven. Daarom vroeg ik mijn hoofdbehandelaar in 2022 of er nog iets mogelijk was. De operatie die daarvoor nodig was, had grote risico’s, maar die nam ik voor lief. Ik wilde vooruit.

Ik ben Luc, Richard, Peter en de rest van het team van het Antoni van Leeuwenhoek ontzettend dankbaar. Zij hebben mij hier doorheen gesleept. De operatie in 2023 slaagde en ik kreeg een nieuwe bovenkaak, gemaakt met een spier uit mijn bovenbeen. Daarna volgde opnieuw een loodzware revalidatie, maar stap voor stap ging ik vooruit. Inmiddels ben ik niet meer afhankelijk van sondevoeding, kan ik steeds meer eten en heb ik dankzij Menno van het AVL weer een bovengebit. Shirley heeft mijn prothese gemaakt. De kleur is nog niet helemaal goed, maar ook dat komt stap voor stap. Dan heb ik een zomer en een winter prothese.

Ik ben het Antoni van Leeuwenhoek ontzettend dankbaar. Dankzij hen ben ik er nog. Hoelang? Dat weet ik niet. Maar ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat je niet altijd kunt bepalen wat er gebeurt, maar wel wat je probeert te doen met de tijd die je krijgt. En langzaam begon ik mezelf weer terug te vinden nadat ik in september 2025 er klaar mee was en dat letterlijk uitgesproken heb richting mijn arts. Een belangrijk onderdeel daarvan is het hardlopen. Samen met Marian heb ik het weer opgepakt. Na iedere training kijk ik alweer uit naar de volgende. Soms is het zwaar en soms doet mijn lichaam pijn, maar het geeft mij zoveel terug. Mijn zin in het leven komt steeds meer terug.

Ik ben Henk. Ik heb de dood meerdere keren in de ogen gekeken. Maar ik ben er nog. Ik ben iemand die heel veel heeft meegemaakt, maar vooral iemand die weer vooruit wil kijken. Ik wil leven, genieten, blijven hardlopen en mijn verhaal delen. En misschien is dat uiteindelijk wel mijn belangrijkste boodschap: achter die pleister zit geen eng persoon. Daar zit gewoon Henk. En ik ben er nog.

Jullie kunnen mijn verhaal lezen op mijn Facebookpagina en op Instagram.