GEHECHT | TARA KANT

Ik haat slappe handjes, zeker van iemand die zo aan mijn borsten gaat zitten en een zinnige uitspraak moet doen over mijn gezondheid. Een ferme handdruk vind ik dan een vereiste. Ik geef hem het voordeel van de twijfel. Tenslotte is hij huisarts in opleiding. Misschien komt de handdruk pas in het
laatste studiejaar aan bod.

Wanneer Tara, achtentwintig jaar en zorgeloos, borstkanker krijgt, volgt een intense en absurdistische periode; van kamergenoten die in de ziekenhuiskamer poepen, tot verlammende botpijnen en botox in haar kringspier. Maar ze is te veel gehecht aan het leven om de moed te laten zakken. De grens tussen alertheid en paranoia vervaagt snel, als Tara – wanneer haar pruik eindelijk af kan - een nieuw knobbeltje denkt te voelen.

Gehecht zuigt de lezer mee in de realiteit van een leven met terugkerende kanker. Rauw, open en all-in. Een bloedeerlijk verhaal over vallen en veerkracht, dat je aan het denken zet over de niet-vanzelfsprekendheid van het leven.