Toen ik 29 was, was ik moeder van een zoontje van net twee jaar. Mijn leven voelde als een gewoon gezinsleven, totdat mijn man de diagnose maagkanker kreeg.

Een half jaar lang stonden we in het teken van behandelingen, hoop, angst en samen vechten. In plaats van plannen maken voor de toekomst..

 Tot hij overleed, in mijn bijzijn. 

De jaren daarna voelde het niet als leven, maar als overleven. Ik moest mijn eigen verdriet verwerken en tegelijkertijd moeder zijn voor een klein kind dat zijn vader verloor. We moesten allebei verder, terwijl een belangrijk deel van ons leven voorgoed was weggevallen.

Het heeft diepe sporen achtergelaten, ook bij mijn zoon. Soms merk je pas jaren later hoeveel impact zo'n verlies op een kind heeft.

Nu, vijf jaar later, is er eindelijk weer wat rust. Het verdriet is er nog steeds, maar het heeft een andere plek gekregen. We hebben geleerd om ermee te leven.

Ik zal nooit vergeten wat we verloren zijn. Maar ik hoop dat mijn zoon en ik steeds meer ruimte krijgen om naast het verdriet ook weer te leven, te lachen en vooruit te kijken.

Want soms is verdergaan niet hetzelfde als loslaten. Het is iemand voor altijd meenemen in je hart, terwijl je langzaam je eigen weg weer vindt.